Van de week een preek van een collega gekregen die van mening was dat al je geen kinderen wilt, je geen echte functie op deze aardbol hebt. Hmm, ik wist wel dat ik me af en toe stoorde aan mensen die dwepen met hun (goed- of slecht luisterende) kinderen, maar wist tot voor kort niet dat mensen met kinderen zich ook kunnen storen aan mensen zonder kinderen.
Zijn stelling was dat je taak op deze wereld pas echt volbracht was als je dingen van jezelf in je kleinkinderen terugzag (want je kinderen voed je zelf op, dus het was logisch dat daar dingen van jezelf in zaten).
Mijn stelling was dat iedereen het lekker zelf mocht uitzoeken en zich vooral niet met iemand anders leven hoeft bezig te houden, meestal heb je het al druk genoeg met dat van jezelf. Om 't af te toppen heb ik 'm meegegeven dat hij ook nogal wat druk bij zijn kinderen legt, en dat ik hoop dat z'n kinderen in staat zijn om kinderen kunnen krijgen, want wat een teleurstelling anders voor alle generaties.
Waarom zit dat soort commentaar me nou zo dwars? Ik weet heel zeker dat ik geen moeder wil worden, ik weet ook redelijk zeker dat ik geen al te slecht mens ben, en mijn leven zoals het nu is bevalt me uitstekend, maar waarom kan ik niet tegen het commentaar dat ik er altijd op schijn te krijgen? Is het toch een a-sociale beslissing van mij? Of is t omdat mijn onderbewuste (onterecht) denkt dat hij gelijk heeft?
Ik weet 't niet. Ik probeer me er maar bij neer te leggen... hoewel me dat dus duidelijk niet altijd lukt

. ...Nog een collega waar ik geen vriendjes mee ga worden.
Kus
Stuur door
Dit is niet OK